تابوت عشق
روزگار آخر مرا از یاد برد خاطرات ام را تماما باد برد گم شدم در این هیاهوی زمان در زمین هم هرچه باداباد برد بس که گشتم دور خود گیج ام هنوز این فلک هر آنچه بر من داد برد در دل ام چون کهنه زخمی داشتم مرهمی بر زخم دل منهاد برد سینه ام بشکافت این زخم کهن بغض هم بشکست چون فریاد برد رونقی بگرفته بازار ریا صدق را شیاد از بنیاد برد عشق را می جویم اندر موزه ها عشق را هم لیلی و فرهاد برد ریشه ی درد ام فقط داد است و بس ای بنی آدم ، مرا بیداد برد !
نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/۱٤ساعت
۱:٢۳ ق.ظ توسط مجید جعفرزاده کسیانی(بی نام) نظرات () |
| Design By : nightSelect.com |
About
صاحب امتیاز و مدیر مسئول دو هفته نامه(نوید صبح)-داستان نویس-روزنامه نگار و شاعر متخلص به:(بی نام)
تماس: 09141646539
در طولانی ترین شب سال 1340(یلدا) ناخواسته چشم بر جهان گشوده ام و انگار از همان شب ناف ام را با قلم بریده اند که از بدو تولد همیشه با قلم بوده و با آن بازی کرده ام و بعدها کاغذ هم بدان اضافه شد. در طول 50 سال دوره ی حیات ام چندین بار به ته دره سقوط و چندین بار هم به قله هایی صعود کرده ام گاه به سرازیری افتاده و گاهی هم به زور سربالایی هایی را طی نموده ام در تابستان سال 1372 دوره ی آموزش داستان نویسی را توسط اساتید بزرگواری چون:ناصر ایرانی-محمدرضا سرشار(رضارهگذر)-ابراهیم حسن بیگی-فریدون عموزاده خلیلی-و در بخش ادبیات داستانی کودک و نوجوان (مصطفی رحماندوست) 3 ماه بطور فشرده روزانه 8 ساعت تلمذ نموده و درسها آموخته ام با قدردانی از تک تک آن بزرگواران در زمینه شعر هم که نیازی به استاد نبود چرا که مادرم از همان شب یلدا مرا(شاعر) به دنیا آورده بود! در سال 76 با داستان کوتاه (کلاه پشمی) عنوان نخست کشوری با دیپلم افتخار کسب نموده و در سال 77به رتبه پنجم کشوری نائل گشته ام دیگراز همایشها و جمایشها چندان دل خوشی ندارم از سال 1380 تا 1384 به مدت 4 سال به عنوان مدیر مسئول و سردبیر هفته نامه (چایپاره) را چاپ و منتشر نموده و از سال 1385 تا به اینک هم به عنوان صاحب امتیاز و مدیر مسئول دو هفته نامه(نوید صبح) را در استان آذربایجان غربی چاپ و منتشر می نمایم در زندگی ام یکی دو بار هم به دنیای سیاست سرک کشیده ام و کاندیدای نمایندگی مجلس شده ام تا بر صندلی های سرخ آن دوران (سبز فعلی) جلوس نمایم اما نتوانستم شاید هم بخت با من یار نبود با آمدن بهار سال 90 می روم تا 50 امین برگ از دفتر زندگی ام را با همان یا بهتر بگویم همین قلمی که در دست ام است بنگارم گرچه نمی دانم این برگ را هم تمام خواهم کرد یانه؟!
